L' YSERTTOUT.

Cela me fait chier!

geschreven op 3/07/2011

Ik rij ondertussen probleemloos zo’n zeven jaar rond met bussen en ander tuig en nu moet ik op cursus, vijf dagen theorie en praktijk, om verder te mogen rijden! Een of ander nieuwe verplichting om te voldoen aan de recenste Europese normen die bepalen dat men om de vijf jaar 35 uur bijscholing moet volgen! Eh bien, cela me fait chier! Allé kom, vijf dagen, van 18 tot 22 juli moet ik in Rodez op de schoolbanken gaan zitten en examens afleggen. Ik ga mijn zakken vol spiekbriefjes steken, in het Vlaams, daar snappen ze hier toch niks van.

Om die “bio-suite” op tijd klaar te krijgen zal het doorjassen worden. Met dank aan die stomme herscholing. Soit, herscholing of geen bijscholing, wat vakantie moet kunnen, opabus en oma Geert trekken er vijf dagen op uit.
We overnachten op een camping municipal, in de buurt van Le Mans. Een tussenstop op weg naar Caen waar we Jan Willem en ”
”Les P’tits Bras” “ gaan vervoegen. Helemaal alleen staan we hier en dat op 6 juli, dus tijdens de grote vakantie. Geert zei nog: overmorgen passeert in Le Mans de “Tour de France”, wie weet zal die camping niet overvolzet zijn. Niet dus, er is een “plan d’eau”, er is koud en warm water, er zijn zestig plaatsen en toch hebben we hier geen buren en ook geen overburen, er zijn zelfs geen Nederlanders! Leg het maar uit. De dame aan de receptie was vriendelijk, alles werd netjes en in schoonschrift genoteerd in een dik boek en met een rechte lat werd een lijn getrokken onder Geert haar familienaam: De Smet, in twee woorden en met een t. Als we met de caravan reizen is het administratieve gedeelte voor Geert, ik ben dan de chauffeur en verplaats de caravan van punt A Le Cassan naar punt B de camping of nog veel verder als het moet.
Daarjuist belde Assou, dat is niet de baas van Autocars Chauchard, dat is Remy, maar Assou heeft er wel veel te vertellen. Om te melden dat ik gedurende die vijfdaagse bijscholing in Rodez ‘s middags op hun kosten mag eten, er is een resto vlak ernaast, zei hij. Nog een geluk dat het geen Mc-Do is, ik mot die chemische brol van een Mc-Do niet. Valt het op dat ik het heb over een resto en een Mc-Do? En niet over een restaurant en een Mc Donald? Dat is chauffeurstaal, ik voel me meer en meer thuis in de lokale toestanden. Ik mag 12 euro spenderen per maaltijd, hier volstaat dat, zeker als ge de wijn apart laat afrekenen en cash betaalt, dat heb ik geleerd van mijn collega-chauffeurs. Aperitiefke voor, wijntje tijdens en een koffietje na, nu nog proberen om mijn verplaatsingskosten door de firma te laten betalen en we zijn best tevreden. Prima bijscholing!
Het is 20u30 en nog altijd staan we hier alleen op de camping,. Moederziel alleen en dat niet normaal, dus ben ik op verkenning geweest, gaan uitzoeken waarom hier bijvoorbeeld geen 59 Nederlanders kamperen, allé, voor 10 euro en 22 cent per nacht, elektriciteit inbegrepen? Waar blijven ze?  Die verkenning heeft niet veel opgeleverd: het gras is gemaaid, de staanplaatsen zijn voldoende groot, het sanitaire blok is proper en de WC’s zijn bruikbaar. Tenminste, als je geen last hebt van artrose, pijn in de onderrug. Het waren Franse toiletten, van die dingen met een gat in het midden en twee afgebakende plaatsen voor je voeten, een links en een rechts en daar moet je het dan mee doen, kakken bedoel ik. Ge laat uw broek zakken, ge zucht steunend door tot in ruststand, sorry, hurkstand en ge begint te persen! Als een betere doe het zelver let ik op de details: bij een WC moet je ofwel trekken aan de chasse, ofwel duwen op een knop om door te spoelen. Zo niet op deze camping: op de waterdoorvoerbuis was een systeem geplaatst in langsrichting van die buis. Een hendel waar je moest op drukken om alles netjes door dat gat te zien verdwijnen. Mooi zo. Ai moe kakken moei kakken en in die fameuze hurkstand ben ik erin geslaagd om twee drollen te produceren en uitgeput maar voldaan laat ik me lichtjes achterover hellen om een opkomende kramp in mijn dijspieren te vermijden. Wie het vervolg kan vertellen mag zijn vinger opsteken: waar bevindt zich de doorspoelhendel? Zou dat tussen mijn rug en de muur kunnen zijn? Zo ongeveer ter hoogte van mijn voorlaatste rugwervel? Op water hoeven ze hier duidelijk niet te bezuinigen, ik denk dat zowat de helft van dat meer, van die “plan d’eau”, door hun toilet passeert. Schoenen nat, sokken nat, enfin, alles tot ongeveer ter hoogte van mijn knieën was doornat, strontnat als het ware. Goed dat Geert De Smet (De Smet in twee woorden en met een t) me graag ziet, zowel in goede dagen als in kwade dagen!

Muren die bezet zijn met kalk en een beetje hennep vragen veel tijd om te drogen, dus is het best dat we enkele dagen weg zijn, bij thuiskomst zal ik kunnen starten met het leggen van het parket. Daarna moet Geert nog wat verven, moeten er een paar bedden geplaatst worden en nog wat details afgewerkt. Als ge die laatste foto van de werken bekijkt moet je toegeven: niet mis, best mooi, mag gezien worden. Het wordt een heerlijke plaats om te vertoeven, lekker fris in de zomer en gezellig warm in de winter. Laat de gasten maar komen, die “bio-suite” wordt DE chambre d’hôte van de Aveyron!