L' YSERTTOUT.

Foempie

geschreven op 7/07/2010

Hoe kunt ge nu aan een blog werken en artikels schrijven als de wereldbeker voetbal en de Tour al mijn vrije tijd opeisen? Het is te zeggen, de luttele vrije tijd die nog overblijft na de werkuren. Want het is hier weer stressen, tegen dat de vele vakantiegangers komen willen we nog teen en tander afgewerkt krijgen. Geert herinnert me iedere morgen aan uit te voeren werken, moedigt me regelmatig aan en brengt op tijd en stond frisse drank om mijn vochtverlies, veroorzaakt door tropisch werkzweet, aan te vullen. Kort samengevat kunt ge stellen dat ik nu bezig ben met het ruwere basiswerk terwijl Geert voor de fijnere afwerking zorgt. Alhoewel, er zijn hier twee koppels geweest die krek hetzelfde gedaan hebben: de mannen hebben de beton uitgebroken van de oude stal en hun madammen hebben ruiten gekuist en getuinierd en nog van dat typisch vakantiewerk. Waarvoor onze dank aan Frans en Liliane en ook aan Guido en Oky en nog vele anderen. Volgende week komen hier nog een paar van die werkwillige koppels en die kijken er geweldig naar uit om er “in te vliegen”. Niet dat ze moeten, niemand wordt hier verplicht om te werken, tenzij ze willen voorzien worden van superlekker eten en veel drank en komfortabele slaapmogelijkheid. De liefde moet tenslotte van twee kanten komen en de kruik gaat zolang te water tot het werk gedaan is! Soms heb ik schrik dat een vakantie in l’Yserttout zal eindigen in klinkende ruzie en slaande caravandeuren: “ en dat het nu genoeg is en is dat nu onze welverdiende vakantie en ge moet al helemaal zot zijn om je hier zo af te beulen en we hadden afgesproken om te genieten en bij te praten en hier zien ze mij niet meer terug en dat ze zelf hun ruiten kuisen en die klote beton uitbreken en volgende keer ga ik alleen op vakantie, naar Benidorm. Gaan niksen en zonnen en heel Le Cassan kan de pot op”.
Natuurlijk zijn hier ook echte vakantiegangers geweest die niet hebben moeten werken, maar betaald hebben ze daarvoor en diep in hun geldbeugel moeten tasten. Dertig euro voor een kamer met ontbijt en vijfentwintig euro voor een viergangen menu met aangepaste landwijn. Maar dat is alleen voor de rijke mensen die zich dergelijke uitspattingen kunnen permiteren.
Ik ga er wat foto’s opzetten.
Als hij groot is zal hij Foemp heten, nu is het nog Foempie. Tenzij hij stoute manieren heeft, dan zal het "Foemp" zijn. Fripou, de border collie van buur Roger heeft acht schattige jongskes geworpen. Zo schattig dat we er eentje voor ons gereserveerd hebben. Foempie moet nog zes weken bij zijn mama blijven maar nu al gaan we er twee keer per dag naar kijken en leren we Foempie zowel op zijn Frans als op zijn Vlaams een beleefd pootje geven. Want we willen dat onze Foemp een waardig voorbeeld wordt zodat hij in niks gelijkt op al die vieze luizige straathonden die Le Cassan ontsieren. Leve onze foemp en hij mag er wezen, leve onze Foemp en hij mag er zijn. Voila, tot daar het hoofdstuk hondenliefde en Gaia zal kontent zijn. Ziet ge het mooiste hondje van de acht? Awel, dat is nu ons klein Foempieke.>

Voor de rest is het hier nog altijd goed, beter, best vertoeven.  De winter duurde wat lang en was kouder dan gewoonlijk, de lente wist niet goed wat ze wilde maar de zomer is enthousiast gestart. We zijn 7 juli, het is 5u30 (’s morgens!) en ik zit hier bij het open raam te schrijven en naar de volgelkes te luisteren. Dat is daar nu het beste moment voor, te lang slapen met je handen onder de dekens is zondig en slecht voor mijn schrijverstalent.
Niet te geloven wat mensen zoal schrijven in ons gastenboek, dat is echt niet normaal! “We hebben genoten ... hartelijk dank .... fijne mensen ... fijne babbel .... prachtig gebouw .... gastvrijheid en gastronomie ....amusement ... onbezorgdheid .. prachtige wandelnatuur ... interessante mensen (wij dus) ... super lekker eten (onderlijnd) ... we komen terug (niet onderlijnd) ... een paradijs… de rust die we uitstralen (pardon?) ... nooit eentonig ... hiphiphoera ... dank u wel voor het zeer leuke verblijf ... we komen zéker terug ....” In België hebben we nooit zoveel complimentjes gekregen, wat deden we toen verkeerd? In Leefdaal was men niet verplicht om iedere dag (mee) te werken, er was ook voldoende drank en Geert kookte er even lekker. Het zal de pastis zijn. Teveel pastis benevelt de geest en dan schrijven de mensen rare dingen in gastenboeken.