L' YSERTTOUT.

Dos cervezas por favor …

geschreven op 26/10/2010

Camping La Manga aan de Costa Calida, olé, ola, Espagna.  Voor mensen die niks kennen van Spanje, dat is zo’n 100 km onder Allicante en daar hebben we voor een week ons tenten opgeslagen, ons caravan neergepoot. Om taalpuristen en germanisten voor te zijn: een caravan neerpoten is correct Nederlands, de vier poten aan de uithoeken worden immers ter stabilisatie uitgedraaid, neergepoot dus. Ik zou dit artikeltje kunnen samenvatten als volgt:  prachtige camping, schitterend strand, blauwe lucht en een stralende zon. Ik wil echter niemand ontgoochelen en zeker geen lezers die in het land van de rijzende zon de blog volgen (dag Guido), daarom wat meer commentaar.
Tot deze middag was ik ervan overtuigd dat gepensioneerden die in Zuid-Spanje overwinterden tot de middenklasse van de bevolking behoorden, genre beenhouwers, bakkers of tandtechniekers. Gepensioneerde Belgen en Nederlanders die eind oktober hun caravan aan de auto koppelen, gedurende enkele dagen het ander verkeer hinderen aan hun 80 km per uur om tenslotte de poten van hun verplaatsbaar huisje uit te draaien op hun vertrouwde stek ergens aan een Zuid-Spaanse costa. Let op: ze hebben hun caravan “neergepoot”.
Ja mijne lieve God, heb ik nogal ogen opengetrokken! Zelf hebben we een tweedehandse Fendt caravan, nu reeds zes jaren trouw getrokken door onze ook al tweedehandse Citroën C5 . Goed, die oude knar met zijn 232000 km begint wat uit de toon te vallen, maar ons caravan mag best gezien worden, dachten we, tot we na zowat duizend Spaanse autokilometers de camping opdraaiden. Het zijn begot geen arme ouw mékes en nog oudere pékes die overwinteren in het zuiden, het zijn bijlange niet alleen reumatische tantes die de vochtigheid ontvluchten. Op camping La Manga stond en staat er voor miljoenen euros aan kampeermateriaal. Alhoewel, kunt ge nog spreken van kamperen als je logeert in een super-de-luxe op maat uitgevoerde 14 meter lange mobilhome? Tientallen van die mastodonten stonden er, en niet klaar om te vertrekken, om eventueel verder te reizen, nee, ze waren duidelijk stevig ingepakt om er te overwinteren.
Enfin, iedereen doet met zijn centen wat ie wil, maar zelfs met een teveel aan centen zie je mij daar nog niet overwinteren. We waren er trouwens voor een familie-reunie. Een broer van Geert heeft in die buurt een appartement gekocht, in een golf-resort, alle informatie vindt ge op “http://latorre.de-smet.info/”, maar kort samengevat is het een domein met alles erop en eraan: zwembaden, winkels, kappers, banken, een 18-holes golfterrein, ook Duitsers en Engelsen, een reisbureau en een kuisploeg. Nog een geluk dat de kuisploeg Spaans spreekt, anders zou je niet weten dat je in Spanje vertoeft. Ook niet ons ding. Maar het is wel het moment om er een stulpje te kopen want de prijzen zijn er serieus gekelderd.
Terug naar huis hebben we de Pyreneën gedwarst, fantastisch mooi met al die herfstkleuren. . We zouden best nog een paar dagen in de Pyreneën gebleven zijn, maar opabus moest woensdag 3 november terug kindjes en kinderen naar school brengen. Al bij al nog zo erg niet, de herfstkleuren zijn ook hier prachtig en we voelen ons meer en meer thuis in Le Cassan.
Ik zou het vervolg van de werken ten huize l’Yserttout kunnen vermelden, maar daar wacht ik nog wat mee. Dit W.E. starten Geert en ik met de afwerking van de living en als het God en Léonard belieft volgt daar binnen 14 dagen een verslag over. Op het nieuws hoorde ik dat bisschop Léonard liever jongens heeft als misdienaars dan meisjes. Het siert de aartsbisschop dat hij voor zijn geaardheid uitkomt.